Sve vreme u svom radu, sebi i sredini, postavljao visoke profesionalne pozorišne standarde. Publika je to brzo prepoznala, pa je Vranje postalo jedan od srpskih centara, najpre amaterskog, a potom i profesionalnog pozorišnog života. Radivojević je uporedo sa radom u pozorištu, u Beogradu, Skoplju, Sofiji, Leskovcu i Vranju, počeo da prikuplja arhivsku gradju. Kao rezultat tog napornog i mukotrpnog 15-godišnjeg istraživačkog rada, nastala je knjiga “Pozorišni život Vranja“ koja je štampana 1987. godine.
 
Zahvaljujući najviše Radoslavu Radivojeviću, vranjksko pozorište „Bora Stanković“je, od 1978. do 1991. godine, bilo jedan od domaćina najveće smotre srpskog pozorišnog amaterizma – „Festivala amaterskih pozorišta Srbije“, a od 1992. do 1997. suorganizator i domaćin „Festivala dramskih amatera Jugoslavije“.Zbog ogromnih rezultata Skupština opštine Vranje je 5.septembra 1997. godine donela odluku kojom Pozorište „Bora Stanković“ postaje profesionalno. Od tada, do njegove smrti, u pozorištu „Bora Stanković“ u Vranju izvedeno je 50 premijera.
 
Godine 1979. uz podršku malobrojnih istomišljenika i vranjske privrede, Radivojević pokreće „Borine pozorišne dane“, koji će kasnije prerasti u kultnu vranjsku pozorišnu manifestaciju. Na ovoj manifestaciji publika je videla produkciju od 450 najboljih srpskih pozorišnih predstava iza kojih stoji 190 dramskih pisaca i 150 reditelja.Na njegovu inicijativu 1993. godine, u pozorištu je izgradjena nova scena, a 1997. preuredjeni su pozorišna sala i foaje.Povodom jubileja – 25 godina „Borinih pozorišnih dana“, Rdivojević je 2005. godine, napisao knjigu „25 godina pozorišne radosti“, u kojoj je obradjena istoroija ove velike vranjske i srpske pozorišne manifestacije.
 
Već sledeće 2006. godine, Radivojević je napisao knjigu „Pozorišni vremeplov Vranja od 1896. do 2006. godine“, kojom je trajno sačuvao od zaborava sve važnije dogadjaje, datume i ličnosti koje su stvarale vranjski pozorišnu istoriju i tradiciju.Radivojević je u vranjskom pozorištu ostavio ogroman i neizbrisiv trag. Režirao je preko 90 predstava, a glumio u 30. Napisao je i tri drame „Čemer“, „Beli most“ i „Žudnja“. Autor je više dramatizacija, od koji će posebno ostati zapamćene: „Nečista krv“, „Uvela ruža“, „Božji ljudi“ i „Gazda Mladen“. Za decu je adaptirao i režirao više predstava a najpoznatije su: Crvenkapa, Aladinova čarobna lampa, Pepeljuga, Tri praseta i druge.Ostalo je zabeleženo da je Radivojević glumio u dva filma: „Nečistoj krvi“ i „Guči“.Radoslav Radivojević je dobitnik; Ordena zasluga za narod sa srebrnim vencem, Zlatne značke KPZ Srbije, Plakete Saveza Amatera Srbije i Semoseptrembarskog Javnog priznanja Skupštine opštine Vranje.On je  bez sumnje, svojim ukupnim radom i rezultatima u pozorištu „Bora Stanković“, učvrstio na mestu  najvećeg vranjskog pozorišnog stvaraoca.

Ostaće upamćen po svom neumornom radu na afirmaciji i uzdizanju pozorišnog života u Srbiji. Radoslav Radivojević sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu u subotu 31. januara 2009. godine.